UMUDA UÇURTMA
İlknur Solmaz Çoban

İlknur Solmaz Çoban

UMUDA UÇURTMA

23 Mayıs 2020 - 14:23



Hepimizin arasında birer yaş olan kardeşlerimle, cadde üzerinde bir apartmanın beşinci katında büyüdük. Babam görevi nedeniyle sürekli şehir dışına yatılı olarak gidiyor, yanımıza ayda bir defa ancak gelebiliyordu. Annem ise üç çocukla gurbette hayat mücadelesini tek başına sürdürüyordu.

Çoğu kez sular akmaz, annem karşı çeşmeden su taşıyarak çamaşırımızı, bulaşığımızı yıkardı. Sobamızı yakmak için apartmanın yanında bulunan odunluktan soba kovasını doldurur, beş kat nefes nefese, kan ter içinde yukarıya çıkarırdı. Evin işlerine ve bize zor yetişirdi. Bu yüzden bizimle oyun oynamaya çok zamanı olmadı. Korkusundan bizi tek başımıza aşağıya oyun oynamaya da göndermezdi. Ancak babam geldiğinde parka, pikniğe, gezmeye gidebiliyorduk. Onun dışında kız kardeşimle tek oyuncağımız olan bebeğimiz Ayşe’yi ayağımızda sallar, onu uyutur, onunla oynardık. Erkek kardeşim ise çok hareketliydi. Apartman boşluğunda 3 tekerlekli bisikletini sürüyor, kimi zamanda merdiven basamaklarını ikişer, üçer atlıyordu. Atlarken düşmüş merdiven kenarlarında bulunan sivri demire kafasını çarpmış ve dikiş atılmıştı. Ama hiç vazgeçmedi oyunundan. 

Bazen de camın önüne dizilip, geçen arabaları sayardık, ya da caddeden geçecek arabanın renklerini tahmin ederdik, araba rengini tahmin edemeyene de ceza verirdik. Kendimizce bulmuştuk oyunumuzu. 

Biliyor musunuz? Ben çocukluğumda hiç uçurtma uçurmadım ama uçurtma uçuran akranlarımı gördüğüm zaman içim giderdi, onların yerinde olmayı çok isterdim. 

İşte bu yüzden kırk yaşıma gelmiş olsam da çocukluğumda uçuramadığım uçurtmayı anlatmak ve siz sevgili çocuklarla güzel umutlara beraberce yürümek adına “UMUDA UÇURTMA” adlı kitabımı sizlerle paylaşmak istedim.

Umutlarımızın hiç tükenmemesi adına sevgiyle kalın…

YORUMLAR

  • 0 Yorum