İNCİR AĞACI
Erdal Uykutalp

Erdal Uykutalp

İNCİR AĞACI

11 Şubat 2020 - 17:14

An gelir ki,içindeki bütün heyezanlarını.
En iyi arkadaşına bile,anlatmak istemezsin. 
Ne bileyim işte,çoktan delimiyim neyim. 
Beni anlamayana,seni anlatmak isterken.
Velhasıl bu taş olur,su olur,bu hayvan olur!
Hangisinden başlarsan,sarıldığın odur
Sırasına hangisi sessizliğe denk gelirse.
Ölü bir incir ağacı duruyordu karşıda.
Nereye yararsa boy gösteriyor,öyle bencil.
Ona bakıp,onu düşünüp ona dalarken.
Sesleniyordum;
Birazdan mı,bilmiyorum!!
Ne zaman kesilir götürülürdün?
Allah bilir!!
Eminim gelirse o an..
Hangi amaçlı olursa olsun.
Her bir köşeyi iyi süslenirdin.
Ve yahut,belki de..
Hangi bulut'tan sebebe yanmaya musaitti.
Ah o yakan,yakanı ne yazık eder.
Yanmaya kanamak buna sığmaz inan.
İşte o anı,o an anlardım.
Sonundaki bilinmeyeni.
Biraz gerçeği,birde yalanı.
İncirim;
Oda ne yapsın,ne etsin elinde değildi.
Hep arar dururdu.
Sade gülyüzün de,gülbenin de noktayı buldu.
           
Erdal Uykutalp

YORUMLAR

  • 0 Yorum